در ويندوز 2003 وقتي اكتيو دايركتوري ( Active Directory ) نصب مي شود Local User and Group غير فعال و اكتيودايركتوري كليه امور سرور از جمله ايجاد كاربر و كامپيوتر را بر عهده مي گيرد.

 اگر مطابق سه مقاله قبلي سرور را نصب كرده ايد و اكتيو دايركتوري نيز روي سرور نصب مي باشد براي ايجاد كاربر مراحل زير را انجام دهيد:

 •پنجره Active Directory Users and Computers را از مسير زير  باز كنيد :
 Start > Program Files  > Administrative Tools 

 • در پنجره سمت چپ روي User كليد سمت چپ كرده و از قسمت  New، گزينه User را انتخاب نماييد.

 • در پنجره New object-user ، مشخصات كاربر را مطابق شكل 1 تكميل نماييد و دكمه Next را بزنيد.

 در اين پنجره يكي از قسمت هاي مهم ، قسمت User logon name است كه نام كاربر يا User Name را مشخص مي كند.در اين مثال نام كاربر aasadi در نظر گرفته شده است كه حرف a مخفف ali و asadi نشان دهنده نام خانوادگي كاربر مي باشد. البته نام كاربر سليقه اي است ولي بهتر است براي مجموعه يا اداره يا سازمان خود استانداردي تعريف و طبق آن نام كاربر و ديگر تنظيمات شبكه مانند پسورد و ايميل كاربران را ايجاد نماييد.

شكل 1

 • در صفحه بعدي ( مطابق شكل 2 ) پسورد را بايد دو بار تايپ نماييد. دقت داشته باشيد كه پسورد بايد تركيبي يعني شامل اعداد و حروف كوچك و بزرگ باشد در غير اينصورت كاربر (User  ) ساخته نشده و سيستم پيغامي مطابق شكل 3 مي دهد.

شايان ذكر است در همين صفحه ( يعني شكل 2 ) بعضي تنظيماتي مانند غير فعال كردن كاربر ، حذف امكان تغيير پسورد توسط كاربر را نيز با تيك زدن مي توان انجام داد.

شكل 2

 • در صفحه آخر فقط كافي است دكمه Finish را بزنيد تا كاربر ايجاد گردد.

بعد از ايجاد كردن كاربر و با راست كليك روي نام كاربر مي توانيد تغييراتي مانند حذف كاربر ، تغيير پسورد ، تغيير نام ، غير فعال كردن كاربر را انجام داد.

و در آخر اينكه با انتخاب گزينه Properties  مي توانيد تغييرات فراواني را روي كاربر انجام دهيد.( براي ديدن موضوعات و تنظيماتي كه مي توان براي يك كاربر داشته باشيد به شكل 6 توجه نماييد. )

ساخت Home Directory

يكي از كاربردهاي شبكه نگهداري اطلاعات با ارزش در چند نقطه از شبكه يا همان File Sharing مي باشد. معمولاً يكي از دستگاه هايي كه فايل هاي با ارزش كاربران را نگهداري مي كند سرور است.

با استفاده از امكان Home Directory ، هر كاربر بر روي سرور مي تواند پوشه اي يا خانه اي منحصر بفرد داشته باشد بطوريكه فقط خود آن كاربر حق خواندن و نوشتن روي آن را دارد و هنگام  Login كردن به شبكه مي تواند آن را بعنوان يك درايو Map نمايد.

نحوه Map كردن يك دايركتوري بدين صورت است كه كاربر روي در سيستم خود         (Client  ) ، ابتدا روي My Computer راست كليك و گزينه Map Network Drive … را انتخاب نمايد سپس مطابق شكل 4 مسير پوشه اي كه در سرور براي شما اختصاص داده شده را وارد نموده و  يك نام اختياري نيز بعنوان درايو مشخص نمايد.

در انتهاي اين فرآيند يك درايو با نامي كه انتخاب نموده ايد براي شما  Map شده و بعنوان يك درايو در My Computer ظاهر مي گردد.

شكل 4

 
در اين قسمت مي خواهيم روي سرور تنظيماتي انجام دهيم تا مراحل فوق يعني تخصيص درايو از روي سرور ( Map Network Drive ) براي هر كاربر و از روي هر كامپيوتر موجود در شبكه بصورت اتوماتيك انجام گيرد. يعني كاربر با هر يك از سيستم هاي داخل شبكه و با نام كاربري و پسورد خود وارد شبكه شد بتواند درايو مخصوص خود را ببيند.براي اين منظور مراحل زير را انجام دهيد :

مرحله اول : ساخت Home Directory

 • يك پوشه در يكي از درايوهاي سرور ( كه با NTFS فرمت شده باشد ) بسازيد. نام اين پوشه را ترجيحا همان نام كاربر قرار دهيد در اين مثال نام پوشهaasadi  است. علت اين نامگذاري مشخص كردن مالك پوشه است.

 • روي پوشه ساخته شده راست كليك كرده و گزينه Sharing and Security… را انتخاب نماييد.

 • مطابق شكل 5 و در پنجره ظاهر شده ( در اين مثال پنجره aasadi Properties ) در قسمت Sharing گزينه Share this folder انتخاب و در كادر Share name نام كاربر و سپس علامت $ را بعد از نام كاربري تايپ نماييد مثلاً مي بايست براي كاربر aasadi مقدار aasadi$ تايپ شود. علامت $ براي مخفي كردن نام پوشه aasadi از ديد همگان در شبكه مي باشد.

شكل 5

• در همان صفحه با زدن دكمه Permissions فقط به كاربر Administrator دسترسي Full Control و به صاحب پوشه ( كه در اينجا كاربر aasadi ) است دسترسي Read و Chang مي دهيم ( به شكل 6 توجه نماييد ) .

شكل 6

 • در انتها دكمه OK را بزنيد.

هم اكنون پوشه اي كه قرار است كاربر aasadi از روي هر كامپيوتر داخل شبكه اطلاعاتي روي آن قرار دهد آماده است.

مرحله بعدي اتجام تنظيماتي براي كاربر مورد نظر است.

مرحله دوم : تخصيص Home Directory

 • پنجره Active Dirctory Users and Computers را باز كنيد.

• روي كاربر (  aasadi) Ali Asadi راست كليك كرده و گزينه Properties را انتخاب كنيد.

• به قسمت Profile برويد.

• مطابق شكل 7 در قسمت Home Folder گزينه Connect را انتخاب نموده و يك درايو مانند T انتخاب و سپس عبارت\\ Server Name \ShareName  ( كه در اين مثال \\sahand\aasadi$ است ) را تايپ نمائيد.

شكل 7

محدود كردن فضاي دسترسي يك كاربر

تا اينجا به چگونگي ايجاد كاربر و اختصاص اتوماتيك يك پوشه روي سرور بعنوان يك درايو شبكه پرداختيم.

در اين قسمت مي خواهيم ظرفيتي مشخص و محدود را به هر كاربر بدهيم. در صورتيكه اين كار انجام نگيرد كاربر مي تواند داخل پوشه مخصوص خود روي سرور ، بدون محدوديت ( البته اندازه ظرفيت درايوي كه پوشه هاي كاربران داخل آن است ) اطلاعات ذخيره نمايد.

اگر بخواهيم از اين قابليت ويندوز 2003 استفاده كنيم لازم است پارتيشني كه دايركتوري كاربرها ( Home Directory ها ) داخل آن قرار دارند NTFS باشد.

براي ايجاد محدوديت فضايي كه هر كاربر استفاده خواهد كرد مراحل زير را انجام دهيد:

 • روي درايوي كه دايركتوري ها روي آن قرار دارند راست كليك و سپس دكمه Properties را بزنيد ( در اين مثال درايو D )

 • در پنجره Local Disk (D:) ، دكمه Quota را انتخاب كنيد.

 • همانطور كه در شكل 8 مشاهده مي كنيد ، تيك مربوط به دو گزينه Deny disk… و  Enable quota…. را زده و سپس Quota Entries را كليك كنيد.

شكل 8

 • در صفحه Quota Entries for local Disk (D:) از منوي Quota ، گزينه               New Quota Entry را كليك كنيد.

شكل 9

 • در صفحه بعد يعني صفحه Select Users در پائين پنجره و در قسمت خالي نام كاربر مورد نظر مثلاً  aasadi را واردنماييد( به شكل 10 توجه كنيد ).

شكل 10

 • در صفحه  Add New Quota Entry و مطابق شكل 11 تنظيمات را انجام دهيد.

در اين قسمت مي توانيد مقدار فضاي لازم براي هر كاربر را تعيين نماييد.

در اين مثال با تنظيماتي كه براي كاربر aasadi ( همانطور كه در شكل 11 مشاهده مي كنيد ) صورت گرفته كاربر aasadi داخل دايركتوري خود فقط مي تواند 100MB اطلاعات ذخيره كند و از 90MB به بعد پيغامي براي كاربر aasadi ارسال مي شود كه نشان دهنده نزديك شدن به پايان فضاي قابل دسترسي كاربر  است.

مراکز مهم دولتي و خصوصي براي انجام فعاليت‌هاي اقتصادي و براي عقب نماندن از دنياي الکترونيک، به تجهيز زيرساخت و بستر فيزيکي شبکه در ابعاد نسبتا بزرگ دست زده‌اند.
همانطور که مي‌دانيد براي ايجاد يک شبکه محلي لازم است استانداردهاي مختلفي از طرف شرکت‌هاي درگير در يک پروژه از جمله طراح، مجري، ناظر و حتي کارفرما رعايت شود. اما متاسفانه در برخي پروژه‌ها به دليل عدم رعايت اين استانداردها پروژه‌ها با مشکلات عديده‌اي مواجه مي‌شود و هر کس مشکل را گردن ديگري مي‌اندازد.
آيا اصولاً مهندسان طراح و يا راه‌انداز شبکه‌ها به پارامترها و استانداردها توجه دارند؟ آنچه در ادامه خواهيد خواند به معرفي و نقش برخي از مهمترين پارامترها و استانداردها مي‌پردازد و سپس ضمن اشاره به نکات مهم در رابطه با بخش غيرفعال يا پسيو ( Passive ) شبکه يک مرکز فرضي، با يکي از سازندگان تسترهاي تجهيزات مختلف شبکه آشنا مي‌شويم.

چند نکته براي شروع پروژه
امروزه براي راه‌اندازي بسترها فيزيکي شبکه‌ها و تحويل گرفتن تجهيزات پسيو شبكه از شركتي كه تجهيزات مربوطه را نصب نموده است ؛ بايد در لايه فيزيکي به مسائل زير دقت شود:
lاصل يا تقلبي بودن تجهيزات غيرفعال شبکه مانند کابل، کي‌استون، کانکتورها که متاسفانه در بازار IT کشور اين روزها نوع تقلبي اکثر تجهيزات غيرفعال وجود دارد.
lکيفيت ( Quality ) تجهيزات نکته دومي است که بايد کاملا به آن آگاه باشيم. در اين زمينه بايد توجه داشت که هميشه بهترين انتخاب گرانترين نيست. با توجه به خواسته و تعريفي که از پروژه داريم و اينکه از چه استانداردي قرار است پيروي کنيم مي‌توان از اجناس قيمت مناسب براي پروژه استفاده کرد.
lنکته سوم، بحث Installation يا تخصص نصب و اتصال تجهيزات به يکديگر است.
ترکيب اين سه موضوع با هم و رعايت کردن نکات فوق از طرف پيمانکاران و شرکت‌هاي درگير در پروژه مي‌تواند يک ارتباط فيزيکي درست بر اساس استاندارد تعيين شده در قرارداد را براي کامپيوترهاي موجود در شبکه به ارمغان آورد.
در ادامه به برخي پارامترهاي تجهيزات پسيو در رابطه با نكات فوق اشاره خواهيم نمود.

پارامترهاي مرتبط با کابل شبكه
انتخاب و تهيه كابل شبكه يکي از مواردي است که توجه کمي به آن مي‌شود و شايد اين تصور غلط وجود داشته باشد که کيفيت کابل تاثيري بر عملکرد شبکه ندارد ؛ ولي پارامترهايي كه در زير براي يك كابل به آن اشاره شده نه تنها خلاف اين موضع را ثابت كرده بلكه به اهميت كابل شبكه به يكي از مهمترين اجزاء شبكه تاکيد خواهد کرد:

استفاده از آلياژ مس در حد استاندارد
فلز به کار رفته در زوج‌سيم‌هاي کابل شبکه آلياژي ترکيبي از چند فلز است که در ميان آنها فلز مس نقش بسزائي در کيفيت کابل دارد و هرچه ميزان اين فلز بشتر باشد مي‌توان به کابل مورد نظر مطمئن‌تر بود. اما در اين ميان قيمت مس باعث پدپد آمدن مسائلي شده است بعنوان مثال در مورد کابل‌هاي شبکه مانند کابل‌هاي UTP ، به دليل افزايش قيمت مس، کارخانه‌هاي متفرقه اقدام به توليد کابل‌هايي با جعل مارک‌هاي معتبر نموده‌اند که در آن کابل‌ها مقدار آلياژ مس استفاده شده د رکابل از حد استاندارد پايين‌تر است و در برخي کابل‌هاي Cat5e که در چين توليد مي‌شود زوج 1 و 2 و زوج 3 و6 آن از مس است و زوج 4 و 5 و زوج 7 و 8 آن کاملا آهن است.
lبنابراين در کابل‌هاي شبکه تقلبي زوج 4 و 5  و زوج 7 و 8 از آهن است يا در آنها از آلياژ مس کمتري استفاده شده است.

فاصله زوج ها در طول کابل
همانطور که مي‌دانيد کابل‌هاي UTP که از خانواده 3 به بعد آن يعني Cat4  ,  CAT5 و Cat6 در ايجاد شبکه استفاده مي‌شوند داراي 8 رشته يا 4 زوج ( Pair ) دوتايي مي‌باشند. هر زوج به هم تابيده شده‌اند که اين پيچش کابل‌ها و اندازه ‌تاب‌ها و ثابت بودن فاصله دو کابل به هم تابيده شده در طول کابل از پارمترهاي مهم ديگر کابل مي‌باشد.

جنس عايق ( Jacket ) روي هر 8 رشته کابل
حضور 8 رشته سيم داراي جريان در کنار مواد عايقي مانند روکش سيم باعث ايجاد حالت خازني در کابل مي‌شود در حقيقت جنس عايق‌ها در پارامترهاي خازني کابل بسيار موثر است.

 حفظ مرکزيت 8 رشته در تمام طول کابل
در برخي کابل‌ها مشاهده مي‌شود که عايق روي کابل با 8 رشته کابلي که بصورت دوتايي به هم تابيده شده‌اند فاصله يکساني ندارد و بطور کل 8 رشته کابل هميشه در مرکز Jacket بيروني قرار ندارد. اين موضوع  نيز در کيفيت کابل تاثير بسزايي دارد.
بطور كلي اگر پارامترهاي اشاره شده  مناسب نباشند مشکلاتي از قبيل اعواج سيگنال، تضعيف سيگنال، از بين رفتن اطلاعات، برگشت سيکنال وکاهش سرعت خواهيم داشت که باعث مي‌شود اطلاعات درست منتقل نشود. در علم شبکه تمامي‌ پارامترها فوق به صورت مستقل اسامي ‌مختلف و معيارهاي ويژه‌اي  دارند که ترکيب اين پارامترها باعث ايجاد يک سري پارامترهاي تاثير گذار روي کابل مسي خواهد شد که مجموع آنها حدود 14 پارامتر است.
شايد اين پرسش مطرح شود که چگونه مي‌توان اين پارامترها را اندازه گرفت و يا از وجود يا عدم وجود آنها در کابل باخبر شد؛ در حقيقت؛ تعيين اينکه آيا کابلي که خريداري شده استاندارد مي باشد از عهده ما خارج است و به ابزارها و  تست‌هاي ويژه‌اي نيازمند است بنابراين تنها کاري که مي‌توان براي خريد يک کابل خوب کرد توجه به شرکت سازنده آن در کنار اطمينان از اصل بودن اين مارک است؛ مارک‌هاي معتبر اين رده داراي تأئيديه‌هايي از مراکز و انستيتوهاي استاندارد بين‌المللي هستند که بر کارکرد درست آنها صحه مي‌گذارند.

ثابت ماندن سطح مقطع کابل
هر سيگنال ورودي به کابل باعث ايجاد مقاومت در آن مي‌شودکه اين مقاومت با سطح  مقطع سيم‌ها ارتباط دارد. بنابراين اگر سطوح مقطع مختلفي را در طول کابل داشته باشيم مقاومت‌هاي مختلفي را نيز خواهيم داشت.
بدين ترتيب نکته ديگري که در مورد کيفيت کابل‌ها مي‌توان به آن  اشاره کرد، حفظ سطح مقطع در طول کابل است. وقتي سيگنالي را از يک کابل مسي عبور مي‌دهيم فلز در موقع عبور جريان مقاومت از خود نشان مي‌دهد که تغيير سطح مقطع در طول کابل؛ افزايش يا کاهش مقاومت را به همراه خواهد داشت. اگر بخواهيم يک سطح مقطع يکنواخت داشته باشيم ابتدا بايد کابل يکنواختي داشته باشيم. بنابراين نکته ديگري که بايد در مورد کابل‌ها دقت شود دارا بودن يک سطح مقطع ثابت در تمام طول کابل است چرا که اين پارامتر روي سرعت انتقال ديتاهايي که روي کابل در حال تردد هستند تاثير مي‌گذارد.کشيدگي در کابل يکي از مهمترين دلايل ايجاد سطوح مقطع متفاوت است.

l‌ براي جلوگير از ايجاد چنين مشکلي در هنگام فرآيند کابل کشي به نصاب‌ها در خصوص کشيده شدن کابل هشدار دهيد.

اهميت كيفيت اتصالات دوسر کابل ( Jack و Plug )
مسئله ديگري که بايد در هنگام راه‌اندازي شبکه به آن دقت نمود اتصالات دو سر انتهايي کابل است که به Jack و Plug معروف است. منظور از Jack همان کي‌استون و منظور از Plug همان کانکتور Cat5 / 5e است. همانطور که مي‌دانيد اتصال Jack و Plug از طريق تيغه‌هايي است که جنس آن تيغه‌ها بسيار در کيفيت آن تاثير گذار است. نکات زير در اين خصوص قابل توجه مي‌باشد.
ـ براي اينکه طلا داراي خاصيت رسانايي بالايي است معمولا روي تيغه‌هايي که روي Jack يا Plug وجو دارد بايد درصدي از آب طلا وجود داشته باشد. که معمولا در نوع تقلبي آنها اين مقدار طلاي استاندارد رعايت نمي‌شود. يادآور مي‌شود اين پوشش آب طلا از اکسيده شدن نيز جلوگيري مي‌کند.
ـ معمولا تيغه‌هاي روي کي‌استون‌هاي تقلبي در زمان کوتاه‌تري خاصيت فنري خود را از دست مي‌دهند که باعث مي‌شود اتصال مناسبي را نداشته باشيم.
ـ در انواع تقلبي کانکتورها و کي‌استون‌ها، تيغه‌هايي که به هم متصل مي‌شوند زودتر اکسيده مي‌شوند که اين موضوع در انتقال اطلاعات تاثير زيادي مي‌گذارد. چراکه اتصالاتي که اکسيده شده باشند بطور کل ارتباط مناسبي را بر قرار نخواهد کرد و باعث تضيف سيگنال خواهد شد.
اتصال Jack و Plug مخصوصا در فرکانس‌هاي از 100MHz به بالا مي‌تواند شرايط بحراني را بوجود بياورد که اگر جنس تجهيزات فوق سطح رسانايي مناسبي نداشته باشند سيگنال براحتي عبور نخواهد کرد و شبکه در زمينه استانداردهاي موجود تست موفقي نخواهد داشت.
ـ جنس مدارچاپي کي‌استون ( يا Plug ) و عناصر بکار رفته در آن نيز يکي ديگر از مواردي است که بايد به آن توجه کرد. اگر در بازار قيمت دو مدل کي‌استون با هم خيلي تفاوت دارد از اين موضوع ناشي مي‌شود. به عبارت ديگر هيچ چيز ارزاني بي‌حکمت نيست!!

فيبرنوري چطور؟
به دليل  اينکه در محيط فيبر ديتاي ما همان نور است در صورتيکه جنس هسته از نوع مرغوب نباشد براي بستر شبکه مشکل‌زا خواهد بود. بنابراين جنس هسته
 ( Core ) در فيبر نوري بسيار مهم است. نکاتي که در فيبرنوري براي يک ارتباط سالم مي‌تواند مشکل آفرين باشد عبارتند از:
lناخالصي‌هاي خود هسته فيبر که همان شيشه ( Glass ) است.
lحباب‌هاي بسيار ريز و ميکروسکوپي هوا که در Core وجود دارد. همانطور که مي‌دانيد قطر هسته بسيار نازک و در حد ميکرون است. حال اگر درون هسته حباب‌هاي هوا وجود داشته باشد مي‌تواند باعث شکست نور شده و مسير نور را تغيير دهد که روي اطلاعات ما تاثير خواهد گذاشت. اين موضوع در فيبرهاي Single Mode مي‌تواند اثر بسيار نامناسبي داشته باشد.
lيکسان بودن چگالي شيشه در طول هسته فيبر از ديگر مواردي است که روي انتقال اطلاعات تاثير خواهد گذاشت.
lخمش کابل پارامتر ديگري است که بايد در هنگام نصب فيبرنوري به آن دقت شود. يعني مقدار زاويه خم از  اندازه‌ خاصي که توسط يک سري فرمول ويژه مشخص مي‌شود نبايد بيشتر باشد.
علاوه بر مطالب فوق سوالي که در اينجا مطرح مي‌شود اين است که : آيا فيبر هم مانند کابل و کي‌استون و کانکتور تقلبي دارد؟
نمي‌توان گفت فيبر تقلبي وجود دارد. اما معمولا فيبرهاي نامرغوب در بازار فراوان ديده مي‌شود. با توجه به اينکه توليد کنندگان هسته ( Core ) فيبر در سرار دنيا حدود شش شرکت است و اکثر آنها فقط Jacketهاي فيبر را مي‌زنند مدل‌هاي تقلبي در بازار کم هستند. نکته‌اي که در مورد فيبرها مي‌توان گفت دسته‌بندي آنها به درجه 1 و 2 و 3 و ... است. اين دسته بندي‌ها براي فاصله‌هاي گوناگون کاربرد دارد. بعنوان مثال اگر بخواهيد يک فاصله کوتاه را با فيبر به هم متصل نماييد نياز نداريد از فيبرهاي درجه يک و گرانقيمت استفاده نماييد. پس حتي خريد فيبر نامرغوب نيز بر اساس طراحي شبکه مي‌تواند از بالا رفتن هزينه جلوگيري کند و هيچ مشکلي هم نداشته باشد.
دسته بندي‌هايي که در زمينه فيبرهاي مختلف وجود دارد OEM1 ، OEM2 و OEM3 است. که هرکدام براي فاصله و سرعت خاصي بکار مي‌رود البته قيمت آنها هم اختلاف زيادي باهم دارند.
همانطور که اشاره شد شرکت‌هاي محدودي سازنده Core هستند اما شرکت‌هاي زيادي وجود دارند که کار Jacketing هسته فيبر را انجام مي‌دهند. که براساس Jacketing کابل‌هاي مخصوص Indoor و يا Outdoor و يا Indoor / Outdoor تهيه, توليد و به بازار عرضه مي‌شود.
مسئله ديگر اينکه براساس Jacketing فيبر نوري مي‌توان استفاده‌هاي کابل را نيز مشخص نمود مثلا آيا کابل در داخل زمين مورد حمله جوندگان مانندموش قرار خواهد گرفت يا خير، آيا کابل در محلي است که احتمالا فشار روي کابل زياد خواهد بود.

نصب اجزا و کابل کشي مهمتر از کيفيت
در Installation شبكه نيز پارامترهاي زيادي وجود دارد كه در ادامه به برخي از آنها اشاره مي‌گردد.

باز كردن بيش از اندازه پيچش كابل ( منظور زوج سيم‌ها ) : همانطور که مي‌دانيد وقتي روي يک کابل سيگنال الکتريکي جريان دارد روي کابل مجاور خود القاء الکتريکي خواهد داشت که در کابل‌هاي شبکه اين القاء الکتريکي را با پيچدن و تابيدن کابل‌ها به دور يکديگر حذف مي‌کنند. بنابراين حفظ پيچش‌ها تا آخرين نقاط تماس کابل‌ها با کانکتورها و کي‌استون از مهمترين نکات نصب و اتصالات شبکه است. حقيقت اين است که بالا رفتن سرعت و فرکانس در کابل‌هاي مختلف ( منظور Cat3 ، Cat4 ، Cat5 ، Cat5e و Cat6 ) به عواملي مانند جنس کابل و تکنيک‌هايي که در پيچش‌ها بکار مي‌برند، بستگي دارد. بنابراين عدم رعايت پيچش کابل تا آخرين نقاط و باز کردن پيچ زوج سيم‌ها باعث حذف اثر القاء متقابلي که کابل‌ها روي يکديگر دارند مي‌شود که اين موضوع مي‌تواند اثرات مخربي در کيفيت انتقال اطلاعات و بر هم زدن استانداردها داشته باشد. به اين دليل است که امر Punch کردن و اتصالات کابل به کي‌استون و کانکتورها بسيار حياتي مي‌باشد.

برداشتن بيش از اندازه‌عايق کابل در هنگام اتصالات : اگر عايق ( Jacket ) روي كابل ها بيش از اندازه از روي كابل برداشته شود. باز هم اثر مخربي در راه رسيدن سيگنال سالم خواهد داشت.

كشيده شدن كابل : کشيده شدن کابل در هنگام کابل کشي باعث تغيير در سطح مقطع کابل خواهد شد که مشکل برگشت سيگنال را باعث خواهد شد.

جمع كردن كابل در فضاي نامناسب : جمع کردن کابل‌هاي اضافه و تاکردن آن در انتهاي خط و قرار دادن بافشار داخل داکت نيز خود باعث بروز مشکلاتي مانند تضعيف سيگنال و تغيير امپدانس (مقاومت) کابل مي‌شود که تغيير امپدانس خود برگشت سيگنال را به همراه خواهد داشت. اين موضوع وقتي ارتباطات توسط کابل Cat6 است بسيار بحراني و مي‌تواند کاملا ارتباط را قطع کند.

فشار دادن كابل : فشار دادن کابل‌ها در داکت کوچک نيز کاري است که برخي نصاب‌ها انجام مي‌دهند كه اين موضوع باعث تغيير در شكل فيزيكي كابل مي شود.
بطور کل در هنگام نصب هر عاملي که باعث تغيير در شکل فيزيکي و يا خاصيت مواد کابل  شود تا اندازه‌اي ( که بستگي به مارجين آنها دارد ) قابل تحمل است ولي بيشتر از آن پارمترهاي کابل را تغيير خواهد داد و باعث بروز انواع مشکلاتي که به آن اشاره شد خواهد گرديد.

مارجين چيست؟
به ميزان حاشيه امنيتي که مي‌توانيد تا اندازه‌ استاندارد تغيير داشته باشيد مارجين مي‌گويند. بعنوان مثال يک ليوان پر از آب را در نظر بگيريد، درآن مارجين بسيار کم است چراکه به محض تکان خوردن، آب از استاندارد ليوان خارج شده و آب خواهد ريخت. ولي يک ليوان که در آن تا نصف پر شده است. مارجين آن نصف ليوان است يعني مي‌توانيد مقداري نيز تکان بخورد بدون اينکه آب از استاندارد ليوان خارج شود.
مارجين ها در طبقه بندي‌هاي مختلف مانند Cat5 و Cat6 و Cat7 تفاوت‌هاي زيادي دارند. بعنوان مثال در Cat6 مارجين‌ها بسيار کم مي‌باشد و به همين دليل است که نصب و راه‌اندازي بستر فيزيکي شبکه در Cat6 بسيار حساس است.
يکي از تفاوت‌هاي کابل‌هايي که شرکت‌هاي مختلف توليد مي‌کنند در همين مارجين‌هاست. در يک سري از آنها مارجين‌ها به لبه استاندارد چسبيده‌اند ولي برخي ديگر داراي مارجين مناسبي است و با اندکي تغيير در برخي پارامترها باز هم استاندارد را رعايت خواهند کرد و مشکلي بوجود نخواهد آمد و کابل به راحتي در اثر گرما يا کمي‌کشيده شدن و ... بازهم جواب مناسبي خواهد داشت.
نکته اي که بايد به آن توجه نمود اين است که، استاندارد بالاترين سطح کيفيت نيست. استاندارد حداقل پارامترهايي است که براي داشتن ارتباط لازم اعلام مي‌نمايد. بنابراين اينطور نيست که وقتي استاندارد را رعايت کرده‌ايم مطلوب ترين کيفيت را داريم. وقتي سازنده‌اي استاندارد را رعايت مي‌کند منظور اين است که حداقل ميزان کيفيت را رعايت کرده‌ است ولي معلوم نيست که محصول آن شرکت بالاتريت کيفيت را داشته باشد يا خير.
به اين مثال توجه کنيد:
يک سي دي نرم‌افزار تهيه کرده‌ايد روي سي دي نوشته شده حداقل فضاي مورد نياز براي نصب آن 2 گيگابايت است. در اينجا استاندارد 2 گيگابايت است ولي اگر مقدار بيشتري فضا داشته باشيد بهتر است. به عبارت ديگر اگر سيستم شما فقط 2 گيگابايت فضا داشته باشد فقط استنادارد را رعايت کرده‌ايد.

پارامترهاي کابل در فرکانس‌هاي متفاوت
پارامترهاي کابل بر مبناي فرکانس‌هاي مختلف مقادير مختلف دارد و اين مقادير مختلف در فرکانس‌هاي مختلف براي Categoryهاي مختلف بازهم متفاوت است. بعنوان مثال حداقل فرکانس در Cat5 مقدار 100MHz است ولي براي Cat6 حداقل فرکانس مورد نياز 200MHz است و اين فرکانس در Cat7 به 600MHz مي‌رسد. هرچه فرکانس بالاتر مي‌رود ميدان القايي بيشتري خواهد بود.
بايد اشاره کرد که در Cat7 به دليل بالا بودن فرکانس پارامترهاي بيشتري بايد محاسبه و مد نظر قرار گيرد. بعنوان مثال در Cat7 ، Cross talk يک کابل نسبت به کابل مجاور نيز بايد محاسبه گردد. يعني القاء متقابل کابل‌هاي مجاور روي يکديگر بايد محاسبه نمود. در حاليکه در Categoryهاي پايين‌تر اين موضوع تاثير چنداني در نصب نخواهد داشت و مورد محاسبه قرار نمي‌گيرد.

هر چه سرعت کابل بيشتر، دقت نصب بيشتر
نصابي كه تا کنون مثلا روي Cat5 کار مي‌کرده است به دليل اضافه شدن پارامترهايي در Cat6 و يا Cat7، ممکن است کار را بدرستي نتواند انجام دهد و نتيجه کابل‌کشي بايد در تست نهايي از طريق تسترهاي معتبر مورد بررسي قرار گيرد.
واضح است وقتي روي استاندارد Cat6 يا Cat7 کار مي‌کنيد تنها مرغوبيت کالا مهم نيست. بلکه نکات بسيار جزيي و حياتي نيز به آن اضافه مي‌شود که فقط در هنگام نصب بايد به آن دقت کرد و به هيچ عنوان به کيفيت کالا ربطي ندارد.
حال اين موارد را نصاب‌هاي شبکه بايد بدانند و اگر هم نمي‌دانند بايد در زمان تحويل شبکه مورد تست قرار گيرند. بنابراين وقتي سرعت بالاتر مي‌رود يکسري پارامترها اهميت پيدا مي‌کنند که برخي از آنها به مرغوبيت و کيفيت کابل بر مي‌گردد و بعضي از آنها به نصب کابل و تجهيزات غيرفعال مرتبط است.
موارد فوق بسيار حساس و حياتي هستند که يک کاربر و يا مدير شبکه نمي‌تواند بدون تسترهاي حرفه‌اي آنها را تست، اندازه‌گيري و از سلامت کار مطمئن شود. وقتي در هنگام نصب تجهيزات غيرفعال تمام نکات استاندارد Cat6 رعايت شده باشد و همچنين تجهيزات فعال ( Active ) نيز استانداردهاي Cat6 را رعايت کرده باشند ولي نتوانيد از اين Backbone ؛ استانداردهاي Cat6 را دريافت نماييد آنگاه يک جاي کار ( که مي‌تواند از لحاظ مرغوبيت و کيفيت کالا و يا از لحاظ نصب باشد ) ايراد دارد و طبيعتاً در اينجا فقط تسترهاي تخصصي است كه مي‌تواند ايراد را پيدا کند.

چگونه شبکه را با استانداردها مقايسه کنيم؟
تا اينجا ديديم نحوه نصب، کيفيت تجهيزات و ... در راه‌اندازي يک شبکه دخيل هستند. اما بايد بتوانيم تمام اين پارامترها را با يک معياري بسنجيم و اندازه‌گيري نماييم. يعني بايد ببينيم که تک تک اين پارامترها درست هستند و ترکيب اينها هم درست است يا نه. که براي اينکار يکسري استانداردهايي مانند استانداردهاي زير وجود دارد:
ـ استاندارد TIA / EIA 568B
ـ استاندارد ISO11801
ـ استاندارد EN50173
و ...
بيشترين استانداردي که در ايران استفاده مي‌شود استاندارد TIA / EIA 568B است. در استانداردها تعاريفي صورت گرفته است که بعنوان مثال مي‌گويد پارامترهاي مختلفي که هر يک از اجزاي شبکه دارند در فرکانس خاص مثلا 200MHz بايد داراي مقادير خاصي باشند که اين مقادير استاندارد که از قبل مشخص و اعلام شده است و مقادير مربوط به اجزا شبکه مانند کابل را کارخانه سازنده روي وب سايت خود اعلام مي‌کند. حال بايد با دستگاه تستر اين دو مقدار را باهم مقايسه نمود. 
بدين ترتيب که تستر؛ فرکانس‌هايي را در دامنه‌هايي که استاندارد لازم دارد مي‌فرستد، مقادير را جمع مي‌زند و با مقادير استاندارد مقايسه مي‌کند و در نهايت مي‌گويد نتيجه تست Pass يا Fail است. اگر نتيجه Pass بود يعني تمام پارامترها به درستي کارکرده و استاندارد را رعايت کرده‌اند. و اگر نتيجه تست توسط تستر Fail اعلام شد دليل آن را به ما گزارش مي‌دهد. بعنوان مثال کابل خراب بوده يا Jack يا Plug خراب بوده يا حتي نصاب مسائل فني را رعايت نکرده است بدين ترتيب  بعد از شناسايي مشکل مي توان در رفع آن به سرعت اقدام و نتيجه لازم را از تجهيزات شبکه ببريم.
همانطور که قبلا نيز اشاره شد براي بررسي يک بستر فيزيکي شبکه از لحاظ پارامترهاي مختلف و مقايسه با استاندارد بايد از وسايل و تسترهاي پيشرفته استفاد کرد که اين دستگاه‌ها از قيمت زيادي برخوردار هستند. بعنوان مثال براي صحت عملکرد يک کابل شبکه و بررسي پارامترهاي آن از دستگاه Fluke DTX-1800 استفاده مي‌شود که قيمت اين دستگاه در حدود چند ده ميليون تومان است.
با توجه به اهميت کارکرد مطابق با استاندارد تجهيزات شرکت‌هاي مختلف در زمينه ساخت انواع تسترهاي تجهيزات شبکه فعاليت مي‌کنند. يکي از معروف‌ترين آنها شرکت فلوک نت‌ورک ( Fluke Networks ) مي‌باشد. در ادامه مختصري با اين شرکت و انواع تجهيزات آن بيشتر آشنا مي‌شويم.

اهميت وجود تستر در شبكه‌ها
قبل از معرفي تستر و پرداختن به آن بهتر ديديم به اهميت وجود تستر در هنگام تست يک شبکه اشاره شود و به اين نکته توجه کنيد که، متاسفانه در برخي پروژه‌هاي شبکه‌اي‌ که در کشور راه‌اندازي مي‌شود در صورت بروز هرگونه مشکل کسي از افراد درگير در پروژه علت مشکل را به گروه ديگر نسبت مي‌دهند. چراکه کالا از يک جا تهيه مي‌شود، نصاب شرکت يا شخص ديگري است و مشاور نيز شخصي ديگر و کارفرما نيز که صاحب پروژه است، در کنار آنها قرار دارد. از طرف ديگر اگر جنس مرغوب نبوده و ايراد داشته باشد فروشنده مشکل آن را بر عهده نمي‌گيرد و مشکل را به عهده نصاب مي‌اندازد سپس نصاب به طراح و ... و ناخود آگاه يک حلقه‌اي ايجاد خواهد شد که کسي قادر به باز کردن آن نخواهد بود.
حال با وجود يک تستر معتبر و با آناليزهايي که ارائه مي‌دهد خيلي راحت مي‌توان اشکالات را دسته بندي نمود و علت را ريشه يابي کرد.

تاريخچه شرکت Fluke Networks
فلوک در سال 1948 توسط آقاي سرجان فلوک تاسيس گرديد که از همان ابتداي تاسيس شرکت اقدام به توليد دستگاه‌هاي اندازه‌گيري (Meter) نمود و در آن زمان بيشتر دستگاه‌هاي اندازه‌گيري الکترونيکي مانند :
 General Oscilloscope ، Voltage Detector و Voltmeter را در دست توليد داشت. دقت اندازه‌گيري تجهيزات فلوک از همان ابتدا جزء برترين‌هاي حيطه کاري خود بوده است. فلوک در سال 1993 اولين دستگاه اندازي گيري را به نام LAN Meter که در شبکه بکار مي‌رود توليد نمود.
اين دستگاه براي تست شبکه‌هاي Frame Relay و Token Ring استفاده مي‌شد. فلوک در سال 1997 شرکت مايکروتست ( Micro Test ) را که در آن زمان يکي از شرکت‌هاي فعال در زمينه توليد Cable Analyzer و Cable Tester بود خريد. از اين زمان بود که بخش شبکه فلوک به نام Fluke Network فعاليت خود را آغاز نمود و شروع به توليد دستگاه‌هايي براي تست لايه‌هاي فيزيکي شبکه کرد. اما از سال 2000 شرکت فلوک به دليل گسترده شدن ارتباطات شبکه مانند انواع پروتوکل‌ها ، کابل‌هاي مسي و فيبر و ... دسته بندي بسيار کاملي روي تجهيزاتي توليدي‌ خود انجام داد.
تجهيزات فلوک بطور کلي به رده‌هاي متفاوتي تقسيم که مي‌توان به:
 ISV ) Infrastructure SuperVision ) 
ESV ) Enterprise SuperVision ) و
OSV) Outside plant SuperVision)
 اشاره نمود.

گروه OSV يا تسترهاي تجهيزات مخابراتي : رده OSV براي تست تجهيزات مخابراتي مانند تست زوج‌هاي مخابراتي که در تعداد بالا وجود دارد بکار مي‌رود. بعنوان مثال برخي انواع تسترهاي فلوک که در اين رده کار مي‌کنند مي‌تواند از 100 تا 2000 زوج را همزمان تست کند. البته اين دسته مد نظر ما نيست.

گروه ISV يا تسترهاي تجهيزات فيزيکي (لايه1) : همانطور که مي‌دانيد لايه فيزيکي از لايه‌هاي بعدي کاملا جدا مي‌باشد چون در لايه فيزيکي فقط انتقال اطلاعات صورت مي‌پذيرد و به اصطلاح فني اين لايه فقط محيط انتقال (  Career ) مي‌باشد و با انواع سيگنال‌ها سروکار دارد. براين اساس پارامترها و نحوه اندازه‌گيري‌ها در اين لايه با پارامترها و نحوه اندازه‌گيري‌ها در لايه دو به بالا کاملا متفاوت است. در لايه فيزيکي با کابل‌هاي مسي و کابل‌هاي فيبرنوري سروکار داريم که در زمان ارسال سيگنال از طريق اين محيط عمل انتقال صورت مي‌گيرد. کابل‌هاي مسي و فيبر نوري خود داراي پارامترهايي هستند که اين پارامترها با تجهيزات فلوک بايد اندازه‌گيري شوند.
اين دسته فقط Backbone را تست مي‌کنند. مانند Cable Analyzer ها , يعني در مرحله اول لايه فيزيکال را براي بررسي اينکه آيا بستر مناسبي براي شبکه ما است را کنکاش مي کند.

گروه ESV يا تسترهاي لايه‌2  به بالا : تسترهاي مخصوص لايه 2 به بالا ( ESV ) مرحله دوم تست است. اين تسترها لايه 2 به بعد را آناليز مي‌کنند. هر چقدر دستگاه‌هايي که در لايه 2 شبکه و بالاتر نصب شده باشند داراي سرعت بالايي باشند در صورتيکه بستر فيزيکي پاسخگوي اين سرعت نباشد نمي‌توانيد از حداکثر قابليت تجهيزات استفاده نماييد.

شکل 1 تقسيم بندي اين گروه را نشان مي‌دهد.

شکل1 ، رده Enterprise SuperVision Solution را نشان مي‌دهد.

دسته بندي تستر ISV
تسترهاي ISV داراي سه دسته مختلف هستند:
lرده Verification يا Verifier : در اين نوع تست فيزيکي صورت مي‌پذيرد و به ما مي‌گويد ارتباط درست برقرار شده يا نه و فقط تست Connectivity است. بعنوان مثال دستگاه معمولي تستر شبکه که هر هشت کابل را تست مي‌کند و بعد از تست هر کابل بوق مي‌زند از اين نوع است.
خيلي از مسئولين شبکه در ادارات و شرکت ها فکر مي‌گنند اگر اين تست درست باشد شبکه برقرار و همه چيز سالم نصب شده است. بايد اشاره کرد که اين تست لازم است ولي کافي نيست.
از دستگاه‌هايي که در اين رده قرار دارند مي‌توان دستگاه‌هاي زير را نام برد:
lMicroScanner Pro
l‌ Simplifiber
lIntellitone
lVisifault

lرده Qualification يا Qualifier : مرحله دوم تست است که در اينجا با دستوراتي مانند Ping و ارسال پکت‌هايي,  ارتباط در حد نرم‌افزار تست مي‌شود. اما در اين مورد هم، تنها برقراري مسير را اعلان مي‌کند ولي به ما نمي‌گويد که تمام جزئيات استاندارد رعايت شده يا خير. براي تست در اين رده فلوک دستگاه‌هايي مانند Cable IQ و Link Runner را توليد نموده است.

lرده Certification يا Certifier : مهمترين رده اين دسته است. در اين مرحله سيگنال‌هاي مختلف با دامنه‌هاي مختلف ارسال مي‌شود. روي اين دامنه‌ها پارامترهاي مختلف چک مي‌شود و در نهايت مقادير بدست آمده با مقادير استاندارد مقايسه مي‌شود و اعلام مي‌شود لينک استانداردي را داريد يا خير.
در رده Certification تسترهاي مختلفي را داريم. که هم کابل‌هاي مسي و هم فيبرنوري Multi Mode و Single Mode را تست مي‌کند مانند چند نمونه زير:

l‌ DTX Cable Analyzer
lOptifiber
lCertifiber

و از نگاهي ديگر تجهيزات فلوک را مي‌توان به صورت زير تقسيم بندي نمود:
lCopper Certification and Testing
lFiber Certification and Testing
lDatacom Installation Tools
که تنها گزينه اول يعني Copper Certification and Testing خود داراي زير تسترهاي زير مي‌باشد:

lDTX CableAnalyzer Series ( به يک نمونه آن در شکل 2 دقت کنيد )
lLinkWareCable Test Management Software
lDSP CableAnalyzer Series
lLinkWare Stats
lCableIQ Qualification Tester
lCableIQ Residential Qualifier
lMicroScanner Cable Verifier
lMicroMapper
l620 LAN CableMeter

که بعنوان مثال DSP CableAnalyzer مي‌تواند کابل‌هاي Cat6 با فرکانس 350MHz را تست مي‌کند. اين مدل , کابل Cat6 را در زماني حدود 110 ثانيه تست مي‌کند.
و DTX Cable Analyzer که مدل جديدتري است،  يک تستر ديجيتال مي‌باشد. و از آخرين نسل‌هاي Cable Analyzerها است که کابل‌هاي مسي تا فرکانس 900MHz را تست مي‌کند يعني براي تست Cat7 مي‌توان از آن استفاده نمود.
زمان تست 100 متر برابر 12 ثانيه است.

شکل2 : يک نمونه تستر فلوک مدل DTX-1800

مختصري درباره روش کار با تستر فلوک
ابتدا براي تستر تعريف مي‌کنيد که کابل از چه نوعي است Shielded يا Unshielded است Cat5 است يا Cat5E يا Cat6 سپس يکسري تنظيمات روي دستگاه Set‌ مي‌شود. در انتها Test Limit را که آيا EIA / TIA است يا ISO يعني نوع استاندارد تعيين مي‌شود. در شکل‌هاي زير نمونه‌هايي از نتيجه تست يک کابل Cat6 نشان داده شده است.

شکل3 : نتيجه تست کلي کابل Cat6 ، مورد قبول ( Pass ) اعلام شده است

همانطور که در شکل 3 ملاحظه مي‌کنيد Test Limit روي TIA Cat6 Channel‌ تنظيم و مدل دستگاهي که با آن کابل را تست مي‌‌شود DTX-1800 مي‌باشد.

شکل4 : طول کابل 91.2m اعلام شده و برخي پارامترهاي ديگر نيز نشان داده مي‌شود.

شکل 5 : بعضي ديگر از پارامترها را نشان مي‌دهد.

نکته حياتي در قراردادها
شايد برخي از همکاران از اينکه چه چيز را بايد به مناقصه بگذارند و چه چيز را بايد پس از اتمام کار از شرکت مجري تحويل بگيرند آگاهي نداشته باشند. براي همين بهترين راه  اين است که براي انجام صحيح و راه‌اندازي شبکه‌هاي بزرگ از يک مشاور استفاده نمايند. ولي در حد اين مقاله و براي آشنايي کلي به نکته‌اي درباره عقد قرارداد اشاره مي‌کنيم.
ابتدا بايد خواسته و انتظار خود از شبکه را در هنگام عقد قرارداد بطور کامل در متن قرارداد مشخص کنيم. سپس در هنگام تحويل شبکه همان خواسته را مورد تست و ارزيابي قرار دهيم. براي درک مطلب به مثال زير دقت نماييد:
اگر در قرار داد ذکر کرده باشيد شبکه داراي سرعت 1000Mbs باشد در هنگام تست و تحويل بايد سرعت 1000Mbs که خواسته کارفرماست تامين شده باشد. ولي اگر در قرار داد ذکر نماييد استانداردهاي TIA / EIA 568B براي Cat6
رعايت شود در هنگام تست و تحويل شبکه از پيمانکار تمام پروتوکل ها و پارامترهايي که در Cat6 و پايين‌تر وجود دارد مورد بررسي و تست قرار خواهد گرفت.
مثال ديگر، اگر در قرارداد ذکر کرده باشيد شبکه، استاندارد 100BaseT را رعايت کند. بايد Test Limit روي 100BaseT قرار دهيد و در اين حالت تمام پارامترها و مقاديري را که براي 100BaseT لازم است را تست نماييد و اگر در هنگام تست نتيجه 1000Mbs را جواب نداد شرکت پيمانکار هيچ مسئوليتي ندارد حتي اگر تجهيزات مانند کابل Cat6 براي شما تهيه و نصب کرده باشد چون خواسته شما 100BaseT بوده که سرعت 100Mbs مي‌باشد.

سخن پاياني
شبکه کردن چند کامپيوتر چيزي نيست که با چند متر کابل و چند سوکت و مقداري لوازم بتوان به راحتي انجام داد. اگر با دقت به موضوع توجه نشود و استانداردها ناديده گرفته شوند زماني که شبکه زير بار قرار گيرد مشکلات نمايان خواهد شد.
خلاصه اينکه، در اين مقاله هدفمان فقط بيان کردن نکته‌هايي از نصب شبکه بود. براي توضيح کامل و تخصصي برخي از مواردي که در بالا به آنها اشاره گرديد، خود يک مقاله مفصل و شايد يک کتاب نياز دارد. با توجه به اينکه در اين نوشته نتوانستيم تمام نکات فني را بيان کنيم در شماره‌هاي آيند به مطالبي از اين دست بيشتر خواهيم پرداخت

انواع اينترفيس های روتر
اينترفيس ها مسئوليت اتصالات روتر به دنيای خارج را برعهده داشته و  می توان آنان را به سه گروه عمده تقسيم نمود :

·         اينترفيس های مختص شبكه محلی : با استفاده از اينترفيس های فوق يك روتر می تواند به محيط انتقال شبكه محلی متصل گردد. اينگونه اينترفيس ها معمولا" نوع خاصی از اترنت می باشند . در برخی موارد ممكن است از ساير تكنولوژی های LAN نظير Token Ring و يا ATM ( برگرفته از Asynchronous Transfer Mode ) نيز استفاده گردد .

·         اينترفيس های مختص شبكه WAN  : اين نوع اينترفيس ها اتصالات مورد نياز از طريق يك ارائه دهنده سرويس به يك سايت خاص و يا اينترنت را فراهم می نمايند . اتصالات فوق ممكن است از نوع سريال و يا هر  تعداد ديگر از اينترفيس های WAN باشند . در زمان استفاده از برخی اينترفيس های WAN ، به يك دستگاه خارجی نظير CSU به منظور اتصال روتر به اتصال محلی ‌ارائه دهنده سرويس نياز می باشد . در برخی ديگر از اتصالات WAN ، ممكن است ‌روتر مستقيما" به ارائه دهنده سرويس متصل گردد .

·         اينترفيس  های كنسول و كمكی : عملكرد پورت های مديريتی متفاوت از ساير اتصالات است . اتصالات LAN و WAN ،‌ مسوليت ايجاد اتصالات شبكه ای به منظور ارسال فريم ها را برعهده دارند ولی پورت های مديريتی يك اتصال مبتنی بر متن  به منظور پيكربندی و اشكال زدائی روتر را ارائه می نمايند . پورت های كمكی (  auxilliary )  و كنسول (console )  دو نمونه متداول از پورت های مديريت روتر می باشند . اين نوع پورت ها ، از نوع پورت های سريال غيرهمزمان EIA-232 می باشند كه به يك پورت ارتباطی كامپيوتر متصل می گردند . در چنين مواردی از يك برنامه شبيه ساز ترمينال بر روی كامپيوتر به منظور ايجاد يك ارتباط مبتنی بر متن با روتر استفاده می گردد . مديران شبكه می توانند با استفاده از ارتباط ايجاد شده مديريت و پيكربندی دستگاه مورد نظر را انجام دهند . 

شكل زير انواع اتصالات يك روتر را نشان می دهد .

انواع اينترفيس  يك روتر ( منبع : سايت سيسكو )

در ادامه با نحوه استفاده از اينترفيس های فوق آشنا خواهيم شد.

پيكربندی‌ روتر با استفاده از پورت های مديريت
پورت های كنسول و كمكی به منزله پورت های مديريتی می باشند كه از آنان به منظور مديريت و پيكربندی روتر استفاده می گردد . اين نوع پورت های سريال غيرهمزمان به عنوان پورت های شبكه ای طراحی نشده اند . برای پيكريندی اوليه روتر از يكی از پورت های فوق استفاده می گردد . معمولا" برای پيكريندی اوليه ، استفاده از پورت كنسول توصيه می گردد چراكه تمامی روترها ممكن است دارای يك پورت كمكی نباشند .
زمانی كه روتر برای اولين مرتبه وارد مدار و يا سرويس می گردد ، با توجه به عدم وجود پارامترهای پيكربندی شده ،‌ امكان برقراری ارتباط با هيچ شبكه ای وجود نخواهد داشت . برای پيكربندی و راه اندازی اوليه روتر ، می توان از يك ترمينال و يا كامپيوتر كه به پورت كنسول روتر متصل می گردد، استفاده نمود . پس از اتصال كامپيوتر به روتر ، می توان با استفاده از دستورات پيكربندی ، تنظيمات مربوطه را انجام داد . پس از پيكربندی روتر با استفاده از پورت كنسول و يا كمكی ، زمينه اتصال روتر به شبكه  به منظور اشكال زدائی و يا مانيتورينگ فراهم می گردد.

نحوه اتصال به پورت كنسول روتر
برای اتصال كامپيوتر به پورت كنسول روتر ، به يك كابل rollover و يك آداپتور RJ-45 to DB-9 نياز می باشد . روترهای سيسكو به همراه آداپتورهای مورد نياز برای اتصال به پورت كنسول ارائه می گردند . كامپيوتر و يا ترمينال می بايست  قادر به حمايت از شبيه سازی ترمينال VT100 باشند. در اين رابطه از نرم افزارهای شبيه ساز ترمينال نظير HyperTerminal استفاده می‌گردد .
برای اتصال كامپيوتر به روتر  می بايست مراحل زير را دنبال نمود :

·         پيكربندی نرم افزار شبيه سازی ترمينال بر روی كامپيوتر  ( انتخاب شماره پورت مناسب و ... ) 

·         اتصال كانكتور RJ-45 كابل rollover به پورت كنسول روتر

·          اتصال سر ديگر كابل rollover به آداپتور RJ-45 to DB-9

·         اتصال آداپتور DB-9 به كامپيوتر

شكل زير نحوه اتصال كامپيوتر به روتر را با استفاده از يك كابل rollover نشان می دهد :‌

 اتصال كامپيوتر به روتر

برای مديريت و پيكربندی از راه دور روتر ،‌ می توان يك مودم را به پورت كنسول و يا كمكی روتر متصل نمود . شكل زير نحوه اتصال روتر به يك مودم را نشان می دهد :

ارتباط از طریق کامپیوتر
 

به منظور اشكال زدائی روتر، استفاده از پورت كنسول نسبت به پورت كمكی ترجيح داده می شود . در زمان استفاده از پورت كنسول به صورت پيش فرض پيام های خطاء ، اشكال زدائی و راه اندازی نمايش داده می‌ شوند. از پورت كنسول در مواردی كه سرويس های شبكه فعال نشده و يا با مشكل مواجه شده اند نيز می توان استفاده نمود . بنابراين پورت كنسول گزينه ای مناسب برای بازيافت رمز عبور و ساير مشكلات غيرقابل پيش بينی می باشد .

اتصال اينترفيس های LAN
در اكثر محيط های LAN ، روتر با استفاده از يك اينترفيس Ethernet و يا Fast Ethernet به شبكه متصل می گردد . در چنين مواردی روتر  همانند يك ميزبان است كه با شبكه LAN از طريق يك هاب و يا سوئيچ ارتباط برقرار می نمايد . به منظور ايجاد اتصال از يك كابل  straight-through  استفاده می گردد . دربرخی موارد، اتصال اترنت روتر مستقيما"به كامپيوتر و يا روتر ديگری متصل می گردد . در چنين مواردی از يك كابل Crossover استفاده می گردد .
در صورت عدم استفاده صحيح از اينترفيس ها  ، ممكن است روتر و يا ساير تجهيزات شبكه ای با مشكل مواجه گردند .

اتصال اينترفيس های WAN
اتصالات WAN دارای انواع مختلفی بوده و از تكنولوژی های متفاوتی استفاده می نمايند. سرويس های WAN معمولا" از ارائه دهندگان سرويس اجاره می گردد .خطوط leased  و يا packet-switched نمونه هائی از انواع متفاوت اتصالات WAN می باشند .
برای هر يك از انواع سرويس های WAN ، دستگاه مشتری ( اغلب يك روتر است ) به منزله يك  DTE ( برگرفته از data terminal equipment ) رفتار می نمايد . پايانه فوق با استفاده از يك دستگاه DCE ( برگرفته از data circuit-terminating equipment)  كه معمولا" يك مودم و يا  CSU/DSU ( برگرفته از channel service unit/data service unit   ) می باشد به ارائه دهنده سرويس متصل می گردد . از دستگاه فوق برای تبديل داده از DTE به يك شكل قابل قبول برای ارائه دهنده سرويس WAN ، استفاده می گردد .

استفاده از اينترفيس WAN ( منبع : سايت سيسكو )

اينترفيس های سريال ، متداولترين اينترفيس استفاده شده در روتر برای سرويس های WAN می باشند . برای انتخاب كابل سريال مناسب، بررسی موارد زير پيشنهاد می گردد :

·         نوع اينترفيس : روترهای سيسكو ممكن است از كانكتورهای متفاوتی برای اينترفيس های سريال استفاده نمايند . مثلا" در برخی روترها از اينترفيس های سريال smart و يا يك اتصال DB-60 استفاده می گردد .

·         نوع اتصال شبكه : آيا شبكه به يك دستگاه DCE و يا DTE متصل است ؟ DCE و DTE دو نوع اينترفيس سريال می باشند كه دستگاه ها از آنان به منظور ارتباط با يكديگر استفاده می نمايند . ارائه سيگنال كلاك برای مبادله اطلاعات بر روی گذرگاه، مهمترين ويژگی دستگاه های ‍ DTE محسوب می گردد .

·         نوع سيگنالينگ : برای هر دستگاه می توان از يك استاندارد سريال متفاوت استفاده نمود . هر استاندارد، سيگنال های موجود بر روی كابل را تعريف و  نوع كانكتورهای دو سر كابل را مشخص می نمايد .

·         نوع كانكتور  : برای استفاده از كابل به چه نوع كانكتورهائی نياز می باشد ؟

تکنولوژی شبکه‌های بی‌سیم، با استفاده از انتقال داده‌ها توسط اموج رادیویی، در ساده‌ترین صورت، به تجهیزات سخت‌افزاری امکان می‌دهد تا بدون‌استفاده از بسترهای فیزیکی همچون سیم و کابل، با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. شبکه‌های بی‌سیم بازه‌ی وسیعی از کاربردها، از ساختارهای پیچیده‌یی چون شبکه‌های بی‌سیم سلولی -که اغلب برای تلفن‌های همراه استفاده می‌شود- و شبکه‌های محلی بی‌سیم (WLAN – Wireless LAN) گرفته تا انوع ساده‌یی چون هدفون‌های بی‌سیم، را شامل می‌شوند. از سوی دیگر با احتساب امواجی همچون مادون قرمز، تمامی تجهیزاتی که از امواج مادون قرمز نیز استفاده می‌کنند، مانند صفحه کلید‌ها، ماوس‌ها و برخی از گوشی‌های همراه، در این دسته‌بندی جای می‌گیرند. طبیعی‌ترین مزیت استفاده از این شبکه‌ها عدم نیاز به ساختار فیزیکی و امکان نقل و انتقال تجهیزات متصل به این‌گونه شبکه‌ها و هم‌چنین امکان ایجاد تغییر در ساختار مجازی آن‌هاست. از نظر ابعاد ساختاری، شبکه‌های بی‌سیم به سه دسته تقسیم می‌گردند : WWAN، WLAN و WPAN.
مقصود از WWAN، که مخفف Wireless WAN است، شبکه‌هایی با پوشش بی‌سیم بالاست. نمونه‌یی از این شبکه‌ها، ساختار بی‌سیم سلولی مورد استفاده در شبکه‌های تلفن همراه است. WLAN پوششی محدودتر، در حد یک ساختمان یا سازمان، و در ابعاد کوچک یک سالن یا تعدادی اتاق، را فراهم می‌کند. کاربرد شبکه‌های WPAN یا Wireless Personal Area Network برای موارد خانه‌گی است. ارتباطاتی چون Bluetooth و مادون قرمز در این دسته قرار می‌گیرند.
شبکه‌های WPAN از سوی دیگر در دسته‌ی شبکه‌های Ad Hoc نیز قرار می‌گیرند. در شبکه‌های Ad hoc، یک سخت‌افزار، به‌محض ورود به فضای تحت پوشش آن، به‌صورت پویا به شبکه اضافه می‌شود. مثالی از این نوع شبکه‌ها، Bluetooth است. در این نوع، تجهیزات مختلفی از جمله صفحه کلید، ماوس، چاپگر، کامپیوتر کیفی یا جیبی و حتی گوشی تلفن همراه، در صورت قرارگرفتن در محیط تحت پوشش، وارد شبکه شده و امکان رد و بدل داده‌ها با دیگر تجهیزات متصل به شبکه را می‌یابند. تفاوت میان شبکه‌های Ad hoc با شبکه‌های محلی بی‌سیم (WLAN) در ساختار مجازی آن‌هاست. به‌عبارت دیگر، ساختار مجازی شبکه‌های محلی بی‌سیم بر پایه‌ی طرحی ایستاست درحالی‌که شبکه‌های Ad hoc از هر نظر پویا هستند. طبیعی‌ست که در کنار مزایایی که این پویایی برای استفاده کننده‌گان فراهم می‌کند، حفظ امنیت چنین شبکه‌هایی نیز با مشکلات بسیاری همراه است. با این وجود، عملاً یکی از راه حل‌های موجود برای افزایش امنیت در این شبکه‌ها، خصوصاً در انواعی همچون Bluetooth، کاستن از شعاع پوشش سیگنال‌های شبکه است. در واقع مستقل از این حقیقت که عمل‌کرد Bluetooth بر اساس فرستنده و گیرنده‌های کم‌توان استوار است و این مزیت در کامپیوترهای جیبی برتری قابل‌توجه‌یی محسوب می‌گردد، همین کمی توان سخت‌افزار مربوطه، موجب وجود منطقه‌ی محدود تحت پوشش است که در بررسی امنیتی نیز مزیت محسوب می‌گردد. به‌عبارت دیگر این مزیت به‌همراه استفاده از کدهای رمز نه‌چندان پیچیده، تنها حربه‌های امنیتی این دسته از شبکه‌ها به‌حساب می‌آیند.

فايروال ( firewall ) چيست؟

يك فايروال از شبكه شما در برابر ترافيك ناخواسته و همچنين نفوذ ديگران به كامپيوتر شما حفاظت مي كند. توابع اوليه يك فايروال به اين صورت هستند كه اجازه مي دهند ترافيك خوب عبور كند و ترافيك بد را مسدود مي كنند! مهمترين قسمت يك فايروال ويژگي كنترل دستيابي آن است كه بين ترافيك خوب و بد تمايز قائل مي شود.

وقتي آن را نصب مي كنيد فايروال بين كامپيوتر شما و اينترنت قرار مي گيرد. فايروال به شما اجازه مي دهد صفحات وب را ببينيد و به آنها دسترسي داشته باشيد، فايل download كنيد، چت كنيد و ... . در حاليكه مطمئن هستيد افراد ديگري كه در اينترنت مشغول هستند نمي توانند به كامپيوتر شما دست درازي كنند. بعضي از فايروالها نرم افزارهايي هستند كه روي كامپيوتر اجرا مي شوند اما فايروالهاي ديگر به صورت سخت افزاري ساخته شده اند و كل شبكه را از حمله مصون مي كنند.

هر كسي كه از اينترنت استفاده مي كند بايد از بعضي از انواع فايروالها استفاده كند. برنامه هايي هستند كه مي توانند از اينترنت download شوند اين برنامه ها مي توانند تعداد زيادي آدرسهاي IP آسيب پذير براي نفوذ را پيدا مي كنند اين برنامه ها به راحتي download شده و اجرا مي شوند و براي سوء استفاده يا مشكل دار كردن كامپيوتر شما از طريق اين برنامه ها احتياجي به دانش شبكه نيست معمولاً همه انواع فايروالها از شما در برابر اين حملات حفاظت مي كنند.

فايروالهاي نرم افزاري

فايروالهاي نرم افزاري برنامه هايي هستند كه خود را بين درايو كارت شبكه (يا مودم) و كامپيوتر شما قرار مي دهند. آنها حملات را قبل از اينكه حتي سيستم شما آن را تأييد كند قطع مي كنند. تعداد زيادي فايروالهاي مجاني از اين نوع روي اينترنت وجود دارند. در اين در اينجا چند لينك براي download فايروال وجود دارد.

به هر رایانه در اینترنت یک (و در مواقعی چند) نشانی منحصر به فرد به نام "نشانی پروتکل اینترنت" اختصاص داده می‌شود که به اختصار آن را آی‌پی می‌گوییم. آی‌پی از چهار بخش عددی تشکیل شده که با نقطه از هم جدا می‌شوند مانند 199.211.45.5. هر بخش می‌تواند از 0 تا 255 باشد ۸ بیت یا ۱ بایت. پس 2 بتوان 64 آدرس مختلف داریم. هر رایانه در اینترنت آی‌پی یگانه‌ای دارد (در این مورد استثناهایی وجود دارد). سرویس‌دهندگان اینترنت عموما آی‌پی‌های ثابتی دارند که تغییر نمی‌کند. کامپیوترهایی که با خط تلفن به اینترنت وصل می‌شوند آی‌پی پویا دارند، یعنی در هر تماس، آی‌پی آن‌ها را ISP اختصاص می‌دهد و احتمالاً هر بار که به اینترنت وصل می‌شوند آی‌پی متفاوتی می‌گیرند. برای دیدن آی‌پی رایانه خود می‌توانید از برنامه winipcfg.exe در ویندوز ۹۵ و ۹۸ و ME یا ipconfig.exe در ویندوز 2000 و XP استفاده کنید. اگر از لینوکس یا یونیکس (یا سیستم‌های مبتنی بر آن‌ها (استفاده میکنید، از دستور ifconfig استفاده کنید.

آی پی‌ها دارای ۴ کلاس هستند:

       کلاس A: عدد اول از 0 تا 126. مثال:126.2.3.1

       کلاس B: عدد اول از 128 تا191. مثال: 154.5.1.5

       کلاس C: عدد اول از 192 تا 223. مثال:203.52.45.812

       کلاس D: عدد اول از 224 تا انتها. مثال:254.23.54.9

نام دامنه

معمولا به خاطر سپردن یک رشته از اعداد که نشانی آی‌پی را تشکیل می دهند مشکل است. همچنین نشانی آی‌پی ممکن است تغییر کند. به همین خاطر سرویس‌دهندگان از اسم‌های قابل درک توسط انسان که نام دامنه (domain name) نامیده می‌شود، استفاده می‌کنند. دامنه نام مجموعه‌ای از سرویس‌دهندگان است. برای مثال در سایت www.wikipedia.com بخش wikipedia.com نام دامنه است که از دو بخش تشکیل شده com. دامنه رده بالا و wikipedia دامنه است. دو نوع دامنه رده بالا داریم: دامنه‌های سازمانی که شامل net .com .edu .org .mil .gov .info .biz. و دامنه‌های جغرافیایی که از اسم اینترنتی کشورها (مثل ir. برای ایران) استفاده می‌شود. www نام سرویس‌دهنده وب است به همین شکل ftp.wikipedia.com آدرس کامپیوتر سرویس‌دهنده ftp و mail.wikipedia.com آدرس سرویس‌دهنده پست الکترونیکی در حوزه wikipedia.com است.

DNS

سیستم نام حوزه وظیفه ترجمه نام سرویس‌دهندگان را به آدرس IP دارد. فرض کنید آدرس سایت www.wikipedia.com را در جستجوگر تایپ می‌کنید. کاوشگر این نام را به سرویس‌دهنده DNS در ISP شما می‌فرستد. سرویس‌دهنده DNS با برقراری ارتباط با سرویس‌دهنده نام ریشه (root name server)، سرویس‌دهنده نام com را پیدا کرده و آدرس IP ی wikipedia.com را از سرویس‌دهنده com بدست می آورد. در مرحله بعد با DNS در wikipedia.com تماس می‌گیرد تا آدرس IP سرویس‌دهنده وب www.wikipedia.com را بدست بیاورد.

پورت

هر کامپیوتر سرویس‌دهنده سرویس خود را از طریق یک پورت فراهم می‌کند. برای هر سرویس یک پورت. برای مثال اگر یک سرویس‌دهنده سرویس وب و FTP را فراهم می‌کند، سرویس‌دهنده وب روی پورت ۸۰ قابل استفاده است و FTP روی پورت ۲۱ قابل دسترسی است. بنابر این سرویس‌گیرنده از طریق آدرس IP و پورت به یک سرویس‌دهنده متصل می‌شود.

اگر یک سرویس‌دهنده اتصال به یک پورت را (از بیرون) قبول کند و اگر دیوار آتش از پورت‌ها محافظت نکند، شما می‌توانید به پورت متصل شوید و از سرویس آن استفاده کنید. این شماره‌ها اجباری نیستند. شما می‌توانید یک نرم‌افزار وب سرور را نصب و آن را روی پورت ۹۱۸ یا روی هر پورت آزاد دیگر قرار دهید. در این صورت اگر نام حوزه xxx.yyy.com باشد برای متصل شدن به سرویس‌دهنده باید از آدرس زیر استفاده کنیم: xxx.yyy.com:918 اگر هیچ شماره پورتی را مشخص نکنید کاوشگر تصور می‌کند که سرویس‌دهنده روی پورت ۸۰ است.آدرس پورت‌ها محدود است.

پروتکل

زمانی که سرویس‌گیرنده از طریق یک پورت خاص به سرویس‌دهنده وصل شد، می‌توانیم از طریق یک پروتکل به سرویس‌دهنده دسترسی داشته باشیم. پروتکل یک راه از پیش تعریف شده برای گفتگو با سرویس‌دهنده است. همچنین پروتکل‌ها متن ساده و قابل درک توسط انسان هستند. فراموش نکنید پروتکل قبل از آدرس‌های اینترنتی می‌آیند. برای مثالhttp://www.web.com که http:// پروتکل وب است یا ftp://ftp.site.com که ftp:// پروتکل FTP یا انتقال فایل است. شاید ساده‌ترین پروتکل، پروتکل Daytime باشد. اگر با پورت ۱۳ روی یک سیستم که از daytime پشتیبانی می‌کند متصل شوید سرویس‌دهنده، زمان جاری را بر می‌گرداند و ارتباط را قطع می‌کند.

اینترنت امروزی

اینترنت هم اکنون دارای قراردادهای گوناگونی در مورد پروتکل‌های ارتباطی و شامل اطلاعات فنی آنها است که بوسیله آنها نوع تبادل اطلاعات در سطح شبکه اینترنت توضیح داده می‌شود. این پروتکل‌ها توسط گروه‌های کاری مهندسی اینترنت که برای اعمال نظر توسط عموم مردم نیز گشوده بوده و هست، تهیه شده‌اند. این گروه‌ها مدارکی تهیه کردند که چون در حین تشکیل از همگان می‌خواست که نظرات خود را در مورد آنها بدهند، به مدارک درخواست برای اعلام‌نظر یا (RFCs) معروف شدند. بعضی از این مدارک تا جایی پیشرفت کردند که توسط گروه تخصصی معماری اینترنت به عنوان استاندارد اینترنت تعیین گردیدند.

پروتکل‌های اینترنت

بعضی از معروف‌ترین و پر استفاده‌ترین پروتکل‌های موجود در اینترنت عبارتند از:

       IP

       Internet Protocol Suite

       TCP

       UDP

       DNS

       PPP

       SLIP

       ICMP

       POP3

       IMAP

       SMTP

       HTTP

       HTTPS

       SSH

       Telnet

       FTP

       LDAP

       SSL و TLS

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد هر کدام از پروتکل ها بر روی آن ها کلیک کنید

بعضی از سرویس‌های پراستفاده و محبوب در اینترنت که بر اساس این پروتکل‌ها کار می‌کنند عبارتند از: پست الکترونیک، USENet، اشتراک گذاری فایل، World Wide Web، Gopher ،session access ،WAIS ،finger، IRC (چت اینترنتی)، MUDها. از همه این سرویس‌ها پست الکترونیکی و وب از همه بیشتر استفاده می‌شوند و حتی سرویس‌های زیادی نیز بر اساس آنها ساخته شده‌اند مانند mailing list و وب لاگ. اینترنت همچنین توانایی سرویس‌دهی همزمان یا زنده را نیز فراهم آورده است مانند رادیو تحت وب و Webcast که قابل دسترسی در هر نقطه‌ای از دنیا هستند.

 يک شبکه شامل مجموعه ای از دستگاهها ( کامپيوتر ، چاپگر و ... ) بوده که با استفاده از يک روش ارتباطی ( کابل ، امواج راديوئی ، ماهواره ) و به منظور اشتراک منابع فيزيکی ( چاپگر) و اشتراک منابع منطقی ( فايل )  به يکديگر متصل می گردند. شبکه ها می توانند با يکديگر نيز مرتبط شده و شامل زير شبکه هائی باشند.

تفسيم بندی شبکه ها
.شبکه های کامپيوتری را بر اساس مولفه های متفاوتی تقسيم بندی می نمايند. در ادامه به برخی از متداولترين تقسيم بندی های موجود اشاره می گردد .

 تقسيم بندی بر اساس نوع وظايف
کامپيوترهای موجود در شبکه را با توجه به نوع وظايف مربوطه به دو گروه عمده : سرويس دهندگان (Servers) و يا سرويس گيرندگان (Clients) تقسيم می نمايند. کامپيوترهائی در شبکه که برای ساير کامپيوترها سرويس ها و خدماتی را ارائه می نمايند ، سرويس دهنده  ناميده می گردند. کامپيوترهائی که از خدمات و سرويس های ارائه شده توسط سرويس دهندگان استفاده می کنند ، سرويس گيرنده ناميده می شوند .  در شبکه های Client-Server ، يک کامپيوتر در شبکه نمی تواند هم به عنوان سرويس دهنده و هم به عنوان سرويس گيرنده ، ايفای وظيفه نمايد.

در شبکه های Peer-To-Peer ، يک کامپيوتر می تواند هم بصورت سرويس دهنده و هم بصورت سرويس گيرنده ايفای وظيفه نمايد.

يک شبکه LAN  در ساده ترين حالت از اجزای زير تشکيل شده است :

• دو کامپيوتر شخصی . يک شبکه می تواند شامل چند صد کامپيوتر باشد. حداقل يکی از کامپيوترها می بايست به عنوان سرويس دهنده مشخص گردد. ( در صورتی که شبکه از نوع Client-Server باشد ). سرويس دهنده، کامپيوتری است که هسته اساسی سيستم عامل  بر روی آن نصب خواهد شد.

• يک عدد کارت شبکه (NIC) برای هر دستگاه. کارت شبکه نظير کارت هائی است که برای مودم و صدا در کامپيوتر استفاده می گردد.  کارت شبکه مسئول دريافت ، انتقال ، سازماندهی و ذخيره سازی موقت اطلاعات در طول شبکه است . به منظور انجام وظايف فوق کارت های شبکه دارای پردازنده ، حافظه و گذرگاه اختصاصی خود هستند.

تقسيم بندی بر اساس توپولوژی
 الگوی هندسی استفاده شده جهت اتصال کامپيوترها ، توپولوژی ناميده می شود. توپولوژی انتخاب شده برای پياده سازی شبکه ها، عاملی مهم در جهت کشف و برطرف نمودن خطاء در شبکه خواهد بود. انتخاب يک توپولوژی خاص نمی تواند بدون ارتباط با محيط انتقال و روش های استفاده از خط مطرح گردد. نوع توپولوژی انتخابی جهت اتصال کامپيوترها به يکديگر ، مستقيما" بر نوع محيط انتقال و روش های استفاده از خط تاثير می گذارد. با توجه به تاثير مستقيم توپولوژی انتخابی در نوع کابل کشی و هزينه های مربوط به  آن ، می بايست با دقت و تامل به انتخاب توپولوژی يک شبکه همت گماشت . عوامل مختلفی جهت انتخاب يک توپولوژی بهينه مطرح می شود. مهمترين اين عوامل بشرح ذيل است :

- هزينه . هر نوع محيط انتقال که برای شبکه LAN انتخاب گردد، در نهايت می بايست عمليات نصب شبکه در يک ساختمان پياده سازی گردد. عمليات فوق فرآيندی طولانی جهت نصب کانال های مربوطه به کابل ها و محل عبور کابل ها در ساختمان است . در حالت ايده آل کابل کشی و  ايجاد کانال های مربوطه می بايست قبل از تصرف و بکارگيری ساختمان انجام گرفته باشد. بهرحال می بايست هزينه نصب شبکه بهينه گردد.

- انعطاف پذيری . يکی از مزايای شبکه های LAN ، توانائی پردازش داده ها و گستردگی و توزيع گره ها در يک محيط است . بدين ترتيب توان محاسباتی سيستم و منابع موجود در اختيار تمام استفاده کنندگان قرار خواهد گرفت . در ادارات همه چيز تغيير خواهد کرد.( لوازم اداری،  اتاقها و ... ) . توپولوژی انتخابی می بايست بسادگی امکان تغيير پيکربندی در شبکه را فراهم نمايد. مثلا" ايستگاهی را از نقطه ای به نقطه ديگر انتقال و يا قادر به ايجاد يک ايستگاه جديد در شبکه باشيم .

سه نوع توپولوژی رايج در شبکه های LAN استفاده می گردد :

• BUS

• STAR

• RING

توپولوژی BUS
 يکی از رايجترين توپولوژی ها برای پياده سازی شبکه های LAN است . در مدل فوق از يک کابل به عنوان ستون فقرات اصلی در شبکه استفاده شده و تمام کامپيوترهای موجود در شبکه ( سرويس دهنده ، سرويس گيرنده ) به آن متصل می گردند.

مزايای توپولوژی BUS

•  کم بودن طول کابل . بدليل استفاده از يک خط انتقال جهت اتصال تمام کامپيوترها ، در توپولوژی فوق از کابل کمی استفاده می شود.موضوع فوق باعث پايين آمدن هزينه نصب و ايجاد تسهيلات لازم در جهت پشتيبانی شبکه خواهد بود.

• ساختار ساده . توپولوژی BUS دارای يک ساختار ساده است . در مدل فوق صرفا" از يک کابل برای انتقال اطلاعات استفاده می شود.

• توسعه آسان . يک کامپيوتر جديد را می توان براحتی در نقطه ای از شبکه اضافه کرد. در صورت اضافه شدن ايستگاههای بيشتر در يک سگمنت ، می توان از تقويت کننده هائی به نام Repeater استفاده کرد.

معايب توپولوژی BUS

•  مشکل بودن عيب يابی . با اينکه سادگی موجود در تويولوژی BUS امکان بروز اشتباه را کاهش می دهند، ولی در صورت بروز خطاء کشف آن ساده نخواهد بود. در شبکه هائی که از توپولوژی فوق استفاده می نمايند ، کنترل شبکه در هر گره دارای مرکزيت نبوده و در صورت بروز خطاء می بايست نقاط زيادی به منظور تشخيص خطاء بازديد و بررسی گردند.

•  ايزوله کردن خطاء مشکل است . در صورتی که يک کامپيوتر در توپولوژی فوق دچار مشکل گردد ، می بايست کامپيوتر را در محلی که به شبکه متصل است رفع عيب نمود. در موارد خاص می توان يک گره را از شبکه جدا کرد. در حالتيکه اشکال در محيط انتقال باشد ، تمام يک سگمنت می بايست از شبکه خارج گردد.

• ماهيت تکرارکننده ها . در موارديکه برای توسعه شبکه از تکرارکننده ها استفاده می گردد، ممکن است در ساختار شبکه تغييراتی نيز داده شود. موضوع فوق مستلزم بکارگيری کابل بيشتر و اضافه نمودن اتصالات مخصوص شبکه است .

توپولوژی STAR
 در اين نوع توپولوژی همانگونه که از نام آن مشخص است ، از مدلی شبيه "ستاره" استفاده می گردد. در اين مدل تمام کامپيوترهای موجود در شبکه معمولا" به يک دستگاه خاص  با نام " هاب " متصل خواهند شد.

مزايای توپولوژی STAR

• سادگی سرويس شبکه . توپولوژی STAR شامل تعدادی از نقاط اتصالی در يک نقطه مرکزی است . ويژگی فوق تغيير در ساختار و سرويس  شبکه را آسان می نمايد.

• در هر اتصال يکدستگاه . نقاط اتصالی در شبکه ذاتا" مستعد اشکال هستند. در توپولوژی STAR  اشکال در يک اتصال ، باعث خروج آن خط  از شبکه و سرويس و اشکال زدائی خط مزبور است . عمليات فوق تاثيری در عملکرد ساير کامپيوترهای موجود در شبکه نخواهد گذاشت .

• کنترل مرکزی و عيب يابی . با توجه به اين مسئله که نقطه  مرکزی  مستقيما" به هر ايستگاه موجود در شبکه متصل است ، اشکالات و ايرادات در شبکه بسادگی تشخيص  و مهار خواهند گرديد.

• روش های ساده دستيابی . هر اتصال در شبکه شامل يک نقطه مرکزی و يک گره جانبی است . در چنين حالتی دستيابی به محيط انتقال حهت ارسال و دريافت اطلاعات دارای الگوريتمی ساده خواهد بود.

معايب توپولوژی STAR

• زياد بودن طول کابل . بدليل اتصال مستقيم هر گره به نقطه مرکزی ، مقدار زيادی کابل مصرف می شود. با توجه به اينکه هزينه کابل نسبت به تمام شبکه ، کم است ، تراکم در کانال کشی جهت کابل ها و مسائل مربوط به نصب و پشتيبنی آنها بطور قابل توجهی هزينه ها را افزايش خواهد داد.

• مشکل بودن توسعه . اضافه نمودن يک گره جديد به شبکه مستلزم يک اتصال از نقطه مرکزی به گره جديد است . با اينکه در زمان کابل کشی پيش بينی های لازم جهت توسعه در نظر گرفته می شود ، ولی در برخی حالات نظير زمانيکه طول زيادی از کابل مورد نياز بوده و يا اتصال مجموعه ای از گره های غير قابل پيش بينی اوليه ، توسعه شبکه را با مشکل مواجه خواهد کرد.

• وابستگی به نقطه مرکزی . در صورتی که نقطه مرکزی ( هاب ) در شبکه با مشکل مواجه شود ، تمام شبکه غيرقابل استفاده خواهد بود.

توپولوژی RING
در اين نوع توپولوژی تمام کامپيوترها بصورت يک حلقه به يکديگر مرتبط می گردند. تمام کامپيوترهای موجود در شبکه ( سرويس دهنده ، سرويس گيرنده ) به يک کابل که بصورت يک دايره بسته است ، متصل می گردند. در مدل فوق  هر گره به دو و فقط دو همسايه مجاور خود متصل است . اطلاعات از گره مجاور دريافت و به گره بعدی ارسال می شوند. بنابراين داده ها فقط در يک جهت حرکت کرده و از ايستگاهی به ايستگاه ديگر انتقال پيدا می کنند.

مزايای توپولوژی RING

•  کم بودن طول کابل . طول کابلی که در اين مدل بکار گرفته می شود ، قابل مقايسه به توپولوژی BUS نبوده و طول کمی را در بردارد. ويژگی فوق باعث کاهش تعداد اتصالات ( کانکتور) در شبکه شده و ضريب اعتماد به شبکه را افزايش خواهد داد.

• نياز به فضائی خاص جهت انشعابات در کابل کشی نخواهد بود.بدليل استفاده از يک کابل جهت اتصال هر گره به گره همسايه اش ، اختصاص محل هائی خاص به منظور کابل کشی ضرورتی نخواهد داشت .

•  مناسب جهت فيبر نوری . استفاده از فيبر نوری باعث بالا رفتن نرخ سرعت انتقال اطلاعات در شبکه است.  چون در توپولوژی فوق ترافيک داده ها در يک جهت است ، می توان از فيبر نوری به منظور محيط انتقال استفاده کرد.در صورت تمايل می توان در هر بخش ازشبکه از يک نوع کابل به عنوان محيط انتقال استفاده کرد . مثلا" در محيط های ادرای از مدل های مسی و در محيط کارخانه از فيبر نوری استفاده کرد.

معايب توپولوژی RING

•  اشکال در يک گره باعث اشکال در تمام شبکه می گردد. در صورت بروز اشکال در يک گره ، تمام شبکه با اشکال مواجه خواهد شد. و تا زمانيکه گره معيوب از شبکه خارج نگردد ، هيچگونه ترافيک اطلاعاتی را روی شبکه نمی توان داشت .

•  اشکال زدائی مشکل است . بروز اشکال در يک گره می تواند روی تمام گرههای ديگر تاثير گذار باشد. به منظور عيب يابی می بايست چندين گره بررسی تا گره مورد نظر پيدا گردد.

• تغيير در ساختار شبکه مشکل است . در زمان گسترش و يا اصلاح حوزه جغرافيائی تحت پوشش شبکه ، بدليل ماهيت حلقوی شبکه مسائلی بوجود خواهد آمد .

• توپولوژی بر روی نوع دستيابی تاثير می گذارد. هر گره در شبکه دارای مسئوليت عبور دادن داده ای است که از گره مجاور دريافت داشته است . قبل از اينکه يک گره بتواند داده خود را ارسال نمايد ، می بايست به اين اطمينان برسد که محيط انتقال برای استفاده قابل دستيابی است .

تقسيم بندی بر اساس حوزه جغرافی تحت پوشش .
 شبکه های کامپيوتری با توجه به حوزه جغرافيائی تحت پوشش به سه گروه تقسيم می گردند :

• شبکه های محلی ( کوچک ) LAN

• شبکه های متوسط MAN

• شبکه های گسترده WAN

شبکه های LAN . حوزه جغرافيائی که توسط اين نوع از شبکه ها پوشش داده می شود ، يک محيط کوچک نظير يک ساختمان اداری است . اين نوع از شبکه ها دارای ويژگی های زير می باشند :

• توانائی ارسال اطلاعات با سرعت بالا

• محدوديت فاصله

• قابليت استفاده از محيط مخابراتی ارزان نظير خطوط تلفن به منظور ارسال اطلاعات

• نرخ پايين خطاء در ارسال اطلاعات با توجه به محدود بودن فاصله

شبکه های MAN . حوزه جغرافيائی که توسط اين نوع شبکه ها پوشش داده می شود ، در حد و اندازه يک شهر و يا شهرستان است . ويژگی های اين نوع از شبکه ها بشرح زير است :

• پيچيدگی بيشتر نسبت به شبکه های محلی

• قابليت ارسال تصاوير  و صدا 

• قابليت ايجاد ارتباط بين چندين شبکه

شبکه های WAN . حوزه جغرافيائی که توسط اين نوع شبکه ها پوشش داده می شود ، در حد و اندازه کشور و قاره است . ويژگی اين نوع شبکه ها بشرح زير است :

• قابليت ارسال اطلاعات بين کشورها و قاره ها

• قابليت ايجاد ارتباط بين شبکه های LAN

• سرعت پايين ارسال اطلاعات نسبت به شبکه های LAN

• نرخ خطای بالا با  توجه به گستردگی محدوده تحت پوشش

کابل در شبکه

در  شبکه های محلی از کابل به عنوان محيط انتقال و به منظور ارسال اطلاعات استفاده می گردد.ازچندين نوع کابل در شبکه های محلی استفاده می گردد.  در برخی موارد ممکن است در يک شبکه  صرفا" از يک نوع کابل استفاده و يا با توجه به شرايط موجود از چندين نوع کابل استفاده گردد. نوع کابل انتخاب شده برای يک شبکه به عوامل متفاوتی نظير : توپولوژی شبکه،  پروتکل و اندازه  شبکه بستگی خواهد داشت . آگاهی از خصايص و ويژگی های متفاوت هر يک از کابل ها و تاثير هر يک از آنها بر ساير ويژگی های شبکه،  به منظور طراحی و پياده سازی يک شبکه موفق بسيار لازم است .

کابل Unshielded Twisted pair )UTP)
متداولترين نوع کابلی که در انتقال اطلاعات استفاده می گردد ، کابل های بهم تابيده می باشند. اين نوع کابل ها دارای دو رشته سيم به هم پيچيده بوده که هر دو نسبت زمين  دارای يک امپدانش يکسان می باشند. بدين ترتيب امکان تاثير پذيری اين نوع کابل ها از کابل های مجاور و يا ساير منابع خارجی کاهش خواهد يافت . کابل های بهم تابيده دارای دو مدل متفاوت : Shielded ( روکش دار ) و Unshielded ( بدون روکش ) می باشند. کابل UTP نسبت به کابل STP بمراتب متداول تر بوده و در اکثر شبکه های محلی استفاده می گردد.کيفيت کابل های UTP متغير بوده و از کابل های معمولی استفاده شده برای تلفن تا کابل های با سرعت بالا را شامل می گردد. کابل دارای چهار زوج  سيم بوده  و درون يک روکش قرار می گيرند.  هر زوج  با تعداد مشخصی پيچ تابانده شده ( در واحد اينچ ) تا تاثير پذيری آن از ساير زوج ها و ياساير دستگاههای الکتريکی  کاهش يابد.

 کابل های UTP دارای استانداردهای متعددی بوده که در گروههای (Categories) متفاوت  زير تقسيم شده اند:

مزايای کابل های بهم تابيده :

• سادگی و نصب آسان

• انعطاف پذيری مناسب

• دارای وزن کم بوده و براحتی بهم تابيده می گردند.

معايب کابل های بهم تابيده :

• تضعيف فرکانس

• بدون استفاده از تکرارکننده ها ، قادر به حمل سيگنال در مسافت های طولانی نمی باشند.

• پايين بودن پهنای باند 

• بدليل پذيرش پارازيت در محيط های الکتريکی سنگين بخدمت گرفته  نمی شوند.

کانکتور استاندارد برای کابل های UTP  ، از نوع  RJ-45 می باشد. کانکتور فوق شباهت زيادی به کانکتورهای تلفن (RJ-11) دارد. هر يک از پين های کانکتور فوق می بايست بدرستی پيکربندی  گردند. (RJ:Registered Jack)

 کابل کواکسيال
يکی از مهمترين محيط های انتقال در مخابرات کابل کواکسيال و يا هم محور می باشد . اين نوع کابل ها از سال 1936 برای انتقال اخبار و اطلاعات در دنيار به کار گرفته شده اند. در اين نوع کابل ها، دو سيم تشکيل دهنده يک زوج ، از حالت متقارن خارج شده و هر زوج از يک سيم در مغز و يک لايه مسی بافته شده در اطراف آن تشکيل می گردد. در نوع ديگر کابل های کواکسيال ، به حای لايه مسی بافته شده ، از تيوپ مسی استوانه ای استفاده می شود. ماده ای پلاستيکی اين دو هادی را از يکديگر جدا می کند. ماده پلاستيکی ممکن است بصورت ديسکهای پلاستيکی يا شيشه ای در فواصل مختلف استفاده و مانع از تماس دو هادی با يکديگر شود و يا ممکن است دو هادی در تمام طول کابل بوسيله مواد پلاستيکی از يکديگر جدا گردند.

مزايای کابل های کواکسيال :

• قابليت اعتماد بالا

• ظرفيت بالای انتقال ، حداکثر پهنای باند 300 مگاهرتز

• دوام و پايداری خوب

• پايطن بودن مخارج نگهداری

• قابل استفاده در سيستم های آنالوگ و ديجيتال

• هزينه پائين در زمان توسعه

• پهنای باند نسبتا" وسيع که مورد استفاده اکثر سرويس های مخابراتی از جمله تله کنفرانس صوتی و تصويری است .

معايب کابل های کواکسيال :

• مخارج بالای نصب

• نصب مشکل تر نسبت به کابل های بهم تابيده

• محدوديت فاصله

• نياز به استفاده از عناصر خاص برای انشعابات

از کانکتورهای BNC)Bayone -Neill - Concelman) بهمراه کابل های کواکسيال استفاده می گردد.  اغلب کارت های شبکه دارای کانکتورهای  لازم در اين خصوص می باشند.

فيبر  نوری
يکی از جديدترين محيط های انتقال در شبکه های کامپيوتری ، فيبر نوری است . فيبر نوری از يک ميله استوانه ای که هسته ناميده می شود و جنس آن از سيليکات است تشکيل می گردد. شعاع استوانه بين دو تا سه ميکرون است . روی هسته ، استوانه ديگری ( از همان جنس هسته ) که غلاف ناميده می شود ، استقرار می يابد. ضريب شکست هسته را با M1 و ضريب شکست غلاف را با M2  نشان داده و همواره M1>M2 است . در اين نوع فيبرها ، نور در اثر انعکاسات کلی در فصل مشترک هسته و غلاف ، انتشار پيدا خواهد کرد. منابع نوری در اين نوع کابل ها ، ديود ليزری و يا ديودهای ساطع کننده نور می باشند.منابع فوق ، سيگنال های الکتريکی را به نور تبديل می نمايند.

مزايای فيبر نوری :

• حجم و وزن کم

• پهنای باند بالا

• تلفات  سيگنال کم و در نتيجه فاصله تقويت کننده ها زياد می گردد.

• فراوانی مواد تشکيل دهنده آنها

• مصون بودن از اثرات القاهای الکترو معناطيسی مدارات ديگر

• آتش زا نبودن آنها بدليل عدم وجود پالس الکتريکی در آنها

• مصون بودن در مقابل عوامل جوی و رطوبت

• سهولت در امر کابل کشی و نصب

• استفاده در شبکه های  مخابراتی آنالوگ و ديجيتال

• مصونيت در مقابل پارازيت

معايب فيبر نوری :

• براحتی شکسته شده و می بايست دارای يک پوشش مناسب باشند. مسئله فوق با ظهور فيبر های تمام پلاستيکی و پلاستيکی / شيشه ای کاهش پيدا کرده است .

• اتصال دو بخش از فيبر يا اتصال يک منبع نور به فيبر ، فرآيند دشواری است . در چنين حالتی می توان از فيبرهای ضخيم تر استفاده کرد اما اين مسئله باعث تلفات زياد و کم شدن پهنای باند می گردد.

• از اتصالات T شکل در فيبر نوری نمی توان جهت گرفتن انشهاب استفاده نمود. در چنين حالتی فيبر می بايست بريده شده و يک Detector اضافه گردد. دستگاه فوفق می بايست قادر به دريافت و تکرار سيگنال را داشته باشد.

• تقويت سيگنال نوری يکی از مشکلات اساسی در زمينه فيبر نوری است . برای تقويت سيگنال می بايست سيگنال های توری به سيگنال های الکتريکی تبديل ، تقويت و مجددا" به علائم نوری تبديل شوند.

کابل های استفاده شده در شبکه های اترنت